Jan de Hont op het podium van Neerlands Hoop Express. Kenners zien onmiddellijk dat hij de gitaar verruild heeft voor een bas.

Wat vooraf ging: zie Mayflower.

Jarenlang treden Bram Vermeulen en Freek de Jonge als duo op onder de naam Neerlands Hoop in Bange Dagen en varianten daarop. Midden jaren zeventig vatten zij het plan op om een theaterprogramma te maken met meerdere muzikanten. Via Frank Jansen van platenmij Bovema komt het duo bij Jan de Hont. Deze voelt er niet zoveel voor om met het cabaretduo in zee te gaan en gaat niet op hun aanbod in. De volgende dag echter realiseert de gitarist zich dat het legendarische duo met zijn muziek toch wel erg dicht in de buurt van popmuziek komt, en daarom belt hij alsnog op. Helaas hebben Bram en Freek inmiddels contact gehad met gitarist Thé Lau van de groep Tortilla. Die plaats is dus al vergeven. Maar een bassist ontbreekt nog, waarop Jan zich spontaan aanbiedt. En dus krijgt de Neerlands Hoop Express een bassist die nog nooit bas gespeeld heeft. Maar De Hont is het instrument al snel 'de baas'. Hij klimt meteen naar een achtste plaats in de door het muziekblad Oor gehouden populairiteitsverkiezing in 1975.

Als Neerlands Hoop Express uitgetoerd is, richt Jan de Hont samen met Thé Lau de group Music Garden op. (Zie aldaar.)

Maar als Bram en Freek opnieuw op pad gaan, is Jan er weer bij. Met uitzondering van 'In genaaid of gebonden' werkt hij mee aan alle theaterprogramma's van het duo totdat dit uit elkaar gaat. Er wordt een plaat opgenomen met popliedjes uit hun jeugd, er komt een actie tegen het deelnemen van Nederland aan de wereldkampioenschappen voetbal in Argentinië en de groep werkt mee aan diverse tv- programma's.

   

In april 1978 trekken zij zich terug in Kasteel Nemelaer te Haaren om de plaat Ik ben volmaakt gelukkig op te nemen. Dat ze toen allesbehalve gelukkig waren blijkt uit het volgende. Jan de Hont: "Voordat we begonnen met ons laatste programma, Neerlands Hoop Code (Offsmboet Ippq Dpef), ging het al wat minder tussen Bram en Freek. Ze wilden hun relatie opkrikken door het zonder mij eens te proberen in Engeland. Ik vond het nogal lullig na vijf jaar met ze te hebben samengespeeld, maar kon me er wel iets bij voorstellen.

De Engeland-trip werd echter niet wat ze ervan verwachtten en terug in Nederland hebben we met zijn drieën Neerlands Hoop Code gespeeld tot eind 1979, daarna viel het doek."

"Die laatste periode was niet echt leuk, Bram en Freek konden niet meer bij elkaar zijn. Ze gingen gescheiden naar de voorstellingen toe, Freek kwam laat in het theater en zocht een eigen kleedkamer, ver verwijderd van die van Bram en mij. Vaak zagen we hem pas op het podium. Nee, dat was niet leuk. Het programma zelf was echter zeer succesvol. Muzikaal gingen we verder dan in vorige programma's. We speelden heel punky dingen. Ik vind de plaat die van de voorstelling gemaakt is nog steeds heel mooi.
Het aandeel van Bram is volgens mij altijd wat onderbelicht gebleven. Hij is in die tijd volstrekt onmisbaar geweest voor Freek. Je zou kunnen zeggen dat Bram de grote coördinator was van de theaterprogramma's. Hij bedacht en maakte eigenhandig de decors en alle attributen, schreef liedjes bij de teksten van Freek. Alle liedjes die Bram zong, zijn geschreven op teksten van Freek, terwijl men vaak dacht van: 'Oh, Bram gaat zingen, nu is het even pauze, waar zijn de tumtummetjes en de chips?' Veel van Freeks teksten moesten door Bram flink onder handen worden genomen om ze 'zingbaar' te maken. De onderwaardering van Bram had ook te maken met het gegeven dat onze theatershows altijd werden gerecenseerd door critici uit de cabarethoek, en nooit door (pop)muziek-journalisten. De muziek is mijns insziens zodoende nooit op haar juiste waarde geschat".

Voor het vervolg: zie Bram Vermeulen & De Toekomst.